وایمو و چالش واقعی خودران بودن: نقش اپراتورهای انسانی در فیلیپین
در جلسه استماع سنای آمریکا، وایمو تأیید کرد که از اپراتورهای انسانی در خارج از کشور—بهویژه فیلیپین—برای راهنمایی خودروهای خودرانش در موقعیتهای دشوار استفاده میکند. این اعتراف، سوالات جدی درباره تعریف واقعی «خودران بودن»، نگرانیهای امنیتی و سایبری، و مسئولیتپذیری این فناوری ایجاد کرده است.
نکات کلیدی
– وایمو تأیید کرد اپراتورهای انسانی در فیلیپین در موقعیتهای پیچیده به خودروهایش «راهنمایی» ارائه میدهند.
– سناتور اد مارکی این موضوع را یک مسئله ایمنی و آسیبپذیری سایبری بالقوه خواند.
– شرکت تأکید میکند این افراد «رانندگی از راه دور» نمیکنند، بلکه به سوالات چندگزینهای خودرو پاسخ میدهند.
– این افشاگری در حالی رخ داد که کنگره در حال بررسی قوانین فدرال جدید برای وسایل نقلیه خودران است.
– برخی کارشناسان ایمنی معتقدند حتی راهنمایی از راه دور نیز میتواند در وقوع تصادف نقش تعیینکننده داشته باشد.
– تمام اپراتورهای راه دور، گواهینامه رانندگی دارند و در قوانین جادهای مناطق تحت پشتیبانی آموزش دیدهاند.
– تمایز بین «کمک انسانی از راه دور» و «رانندگی از راه دور» در بحث مقررات گذاری کلیدی است.
افشای یک واقعیت پنهان در جلسه سنای آمریکا
ادعای طولانی مدت وایمو مبنی بر اینکه خودروهایش کاملاً بدون راننده عمل میکنند، روز چهارشنبه تحت بررسی شدید سناتورهای آمریکایی قرار گرفت. مائوریشیو پنیا، مدیر ارشد ایمنی وایمو، در جلسه استماع کمیته تجارت، علوم و حملونقل سنای ایالات متحده تأیید کرد که این شرکت برای کمک به خودروهایش در مواجهه با سناریوهایی که به تنهایی قادر به حل آن نیستند، بر اپراتورهای انسانی از راه دور متکی است.
پنیا به قانونگذاران توضیح داد: «آنها راهنمایی ارائه میدهند، نه اینکه از راه دور خودرو را برانند. وایمو در موقعیتهای خاصی درخواست راهنمایی میکند و یک ورودی دریافت میکند، اما همیشه خودروی وایمو مسئول کارکرد پویای رانندگی است.» این پاسخ قانعکننده نبود، به ویژه وقتی سناتور اد مارکی از ماساچوست پرسید آیا همه این اپراتورهای راه دور در داخل آمریکا مستقر هستند. پنیا پاسخ منفی داد و بعداً محل استقرار خارجی آنها را فیلیپین معرفی کرد.
نگرانیهای سهگانه: ایمنی، امنیت سایبری و مسئولیتپذیری
سناتور مارکی هشدار داد که دخالت انسانی از خارج از کشور، ادعاهای عمومی درباره خودران بودن کامل را تضعیف میکند و در عین حال ریسکهای ایمنی و امنیت سایبری را معرفی میکند. او اظهار داشت: «داشتن افرادی در خارج از کشور که بر خودروهای آمریکایی تأثیر میگذارند، یک مسئله ایمنی است. اطلاعاتی که اپراتورها دریافت میکنند ممکن است منسوخ باشد. این میتواند آسیبپذیریهای امنیت سایبری عظیمی ایجاد کند.»
قانونگذاران همچنین این سوال را مطرح کردند که آیا اپراتورهای راه دور در خارج از کشور، مشمول استانداردهای صدور مجوز یا مقررات ایالات متحده میشوند یا خیر. آنها از وایمو به دلیل برونسپاری آنچه که به عنوان یکی از معدود مشاغل انسانی باقیمانده در یک سیستم روزافزون خودکار توصیف شد، انتقاد کردند. این جلسه در حالی برگزار شد که کنگره در حال بررسی گنجاندن یک چارچوب ملی برای وسایل نقلیه خودران در لایحه بعدی تمدید مجوز حملونقل زمینی است.
واکنش وایمو: تفاوت بین «راهنمایی» و «کنترل»
در پاسخ به این انتقادات، یک سخنگوی وایمو در مصاحبهای تأکید کرد که شرکت، اپراتورهای راه دور خود را راننده در نظر نمیگیرد و ایده کنترل انسانی خودروها در زمان واقعی را رد میکند. این سخنگو گفت: «نقش آنها رانندگی از راه دور خودرو نیست. آنها راننده از راه دور نیستند. آنها عموماً به سوالات چندگزینهای که خودرو مطرح میکند پاسخ میدهند. تمام رانندگی در واقع در داخل همان خودرو اتفاق میافتد. از راه دور اتفاق نمیافتد.»
به گفته این سخنگو، تمام عوامل پاسخ ناوگان، چه آنهایی که در آمریکا مستقر هستند و چه آنهایی که در خارج هستند، گواهینامه رانندگی دارند و در مورد قوانین جادهای محلی در مناطقی که از آنها پشتیبانی میکنند، آموزش میبینند. وایمو این ورودی انسانی را «راهنمایی مفهومی» به جای «دستوری» توصیف کرد. سخنگو توضیح داد: «انسان در یک سناریوی چالشبرانگیز یک پیشنهاد ارائه میدهد و راننده وایمو این پیشنهاد را هنگام اتخاذ تصمیم بعدی خود در نظر میگیرد.»
دیدگاه کارشناسان ایمنی: آیا این یک راننده پشتیبان است؟
برخی از پژوهشگران ایمنی معتقدند که دخالت انسانی از راه دور همچنان میتواند وقتی اوضاع خراب میشود، نقشی تعیینکننده ایفا کند. فیلیپ کوپمن، استاد بازنشسته دانشگاه کارنگی ملون که بر ایمنی وسایل نقلیه خودران مطالعه میکند، به تصادفات گذشتهای اشاره کرد که در آنها کمک از راه دور به بروز خطا کمک کرده بود. او گفت: «اگرچه وایمو میگوید این دستیاران راه دور در واقع فرمان نمیگیرند یا ترمز نمیکنند، اما کمک آنها میتواند به طور قابل توجهی در وقوع تصادف نقش داشته باشد و به نظر من، این آنها را به یک راننده پشتیبان تبدیل میکند.»
از سوی دیگر، ویلیام ریگز، استاد دانشگاه سان فرانسیسکو که بر سیاست و استقرار وسایل نقلیه خودران مطالعه میکند، گفت استفاده از پشتیبانی انسانی خارج از سایت، با نحوه طراحی و تنظیم سیستمهای خودران امروزی سازگار است. او تأکید کرد: «همچنین تمایز قائل شدن بین «کمک انسانی از راه دور» و «رانندگی از راه دور» مهم است، زیرا این اصطلاحات اغلب با هم اشتباه گرفته میشوند. رانندگی از راه دور مستلزم کنترل مستقیم یک وسیله نقلیه از فاصله دور است، در حالی که نظارت از راه دور—که توسط شرکتهای در حال توسعه خودران واقعی سطح ۴ استفاده میشود—به خودروها اجازه میدهد به طور مستقل تصمیمگیری رویبردی داشته باشند و ناظران از راه دور به عنوان یک لایه پشتیبانی عمل میکنند نه اپراتور مستقیم.»
آینده مقررات گذاری و چالش تعریف استانداردها
ریگز افزود که این خودروها همچنان در «حوزههای طراحی عملیاتی» تعریفشده و مجاز خود عمل میکنند. این حوزهها با همکاری تنظیمکنندگان ایالتی به دقت تعریف شده و به چارچوبهای قانونی در حال تحول حول قوانین رانندگی پایبند هستند. این جلسه در حالی برگزار میشود که ایالتهای آمریکا همچنان در حال صدور مقررات حاکم بر وسایل نقلیه خودران هستند و کنگره در حال بررسی تصویب یا عدم تصویب یک قانون فدرال برای نظارت بر این فناوری است.
وایمو و سایر شرکتها از جمله تسلا که در این جلسه شهادت دادند، تحت بررسی فزایندهای درباره قابلیتهای خودران خود قرار دارند. افشای استفاده وایمو از اپراتورهای انسانی در فیلیپین، بحث قدیمی درباره سطح واقعی خودمختاری این سیستمها و نیاز به شفافیت و چارچوبهای مسئولیتپذیری واضحتر را بار دیگر داغ کرده است. این موضوع نشان میدهد که مسیر تا دستیابی به خودرانهای کاملاً مستقل و بدون هیچ گونه مداخله انسانی، هنوز با چالشهای فنی، اخلاقی و قانونی پیچیدهای همراه است.